اگر فکر می کنید که دردهاتان، دغدغه هاتان و دل نگرانی هاتان را به خاطر پیچیده بودنشان نمی توانید با کسی در میان بگذارید سخت در اشتباهید. قصه قصۀ پیچیدگی و یکه بودن و امثالهم نیست قصه این است که هیچ کس حوصلۀ شنیدن از درد دیگری را ندارد، که اگر گفتن از درد به سبک شدن گوینده می انجامد چه فایده ای خواهد ستاند شنونده جز کسالت خاطر. حالا البته توی دردها و ناخوشی های عینی این قضیه واضح تر خود را نشان می دهد. باز حداقل دل نگرانی های ذهنی را شاید بتوان مخرج مشترکی گرفت و از ظن خود به هم کلامی ای پر بار تبدیلشان کرد... مخلص کلام آنکه هیچ کس و مطلقا هیچ کس را به شنیدن از دردهای عینی تان نخواهید که محکوم کنید چرا که سبک شدن تان به کسالت خاطر وی و با خود گفتنش که چه لوسید و تنبل و. نق نقو و... نمی ارزد. در چنین موقعیتی تخت، بالش، پتو و پتویی اضافه برای در بغل گرفتن و صد البته مسکن بسیار شرفناک تر است.
پ.ن. آنکسی هم که مهربانانه نق نق های طویلتان را می شنود بی عرضه ایست که به هر دلیلی، اعم از ظن بی ادبانه بودن عملش یا محبتش به حضرتتان!، نمی تواند بی حوصلگی و عدم علاقمندی اش به حرف زدن در این مورد را با عوض کردن بحث یا پی نگرفتنش یا ... نشان دهد.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1391ساعت 2:14 توسط فاطمه
