یدالله رؤیایی: افسانۀ سکوت
" پریشان، خسته، خواب آلوده از خاموشی دیرین
سکوت آهسته برخیزد ز جای خود
نهد پای از نهانگاهش برون، آهسته، آهسته
که در سرداب جادویش بسوزاند
طنین نغمۀ عشاق پا در بند را
و از آتشگه خاموش غوغایش
طلسم سرد ریزد بر جدار قلب های در قفس بیدار...
گشاید بال خود را نرم نرمک بر در و دیوار
فشارد با سماجت قلب غوغا را
چو ماری می خزد بر چهره ها، در چشم های زنده و بیدار
خموش آهنگ لالایی بخواند کم کم آنها را
پریشان می رود در زیر لب های امید آلای مردی آشنا با رنج
که می جنبد به یاد یادگار زندگی ها، عشق ها
به یاد کارخانه، مزرعه، بستان...
و می خشکد نوای مرد شالیکار بر لب
بر امواج طنین دردناک نالۀ مجروح می رقصد
کشد تا ناله ها را در دل سوز و گداز زخم ها
خرامان می خرامد زیر ناخن های خونین،
در کبودی های شلاق تنی کز درد می پیچد
دم سرد فراموشی به گوش خستۀ احساس او ریزد
که سوز دردها از خانۀ زخم نمک سودش
گریزد، پا نهد در راه خاموش شکیب.
تن آوارۀ خود می کشد این جا و آن جا
می رود هرجا:
درون دخمه ای نمناک، آنجا، که با فریاد دردآلود می پیچد کسی بر خود...
و می رقصد به آرامی در این بزمی که اینسان کرده بر پا، دردها.
غریو شادی آرد تیرگی بر لب
ز رقص وهم آلود سکوت.
سکوت آنگه به پای تیرگی آید
جبین بر آستان ساید
که: ما سلطان شب، بر توسن وهم سیاه مرگ هستی ها
نشسته، روی اقیانوس خاموش سیاهی ها،
شتابان سخت می تازیم
بمیرانیم هر آوا که از زندان سینه پا نهد بیرون!
صداها حبس!
نفس ها ایست!
خاموش!
ایست!
خا...
موش...
نگهبان، وهمناک از این هیاهو،
گهی تک گام های وهم انگیزش،
فرو ریزد حصار سرد و تاریک سکوت،
گهی سر در گریبان برده همچون لاشه ای در رخنۀ تابوت
نگاه رذل خود گاه از شکاف کهنۀ روزنبه من دوزد،
شگفت آمیز و مکرآلود می کاود من بیدار را.
میان آرزوها، کینه ها، امیدها،
میان چشم ها، لب ها،
سکوت آرام می گردد...
...
سکوت آرام می گردد
و می گردد میان برگریز خاطر من مرغ یادش:
آه!
نه نجواها به شب ها،
نه موج پرچمی بر قلۀ کوهی فلک آسا.
نه فریادی، نه نجوایی، نه موج پرچمی،
هیهات،
هیهات...
میان یادها افسون خوابم می رباید
دو پلک خسته بر هم می نهم،
در چشم می خشکد نگاهم.
که دورادور، از آن دم،
نشان بی نشان آرزوها را درون خواب ها بینم.
میان چشم ها، لب ها،
سکوت آرام می گردد..."
